HEERLEN – SANTIAGO ,  mei  2005

Dit reisverslag verzond ik onderweg vanuit internetcafxe9′s. Onlangs is web-log.nl gereorganiseerd en heb ik mijn schrijfsels en foto’s opnieuw geordend, want er zijn nog steeds veel mensen in dit verslag gexefnteresseerd dat al ruim 23000 keer is aangeklikt. Ongelooflijk. Je leest het verslag terug van het slot naar het begin, omdat  de nieuwste berichten steeds bovenaan werden toegevoegd. Maar je kunt ook beginnen bij het begin: dan klik je de oudste berichten in de linkerkolom "archieven" het eerste aan.

De pelgrimsroutes naar Santiago voeren je over de Pyreneexebn en de bergkam van Galicixeb, maar nog veel meer door lieflijke heuvels en dalen met oude dorpen en steden. In het verslag nam ik veel foto’s op. Twee foto’s, in de mist aan de top van O Cebreiro en bij een brug nabij Sahagun geven mijn gevoelens weer als pelgrim op zoek naar de "real camino", de "echte weg" die vrij maakt en ontspant.Misschien neem je ook het besluit om een grote tocht te maken die je dichter bij jezelf brengt. Veel plezier met jouw dromen bij mijn verhaal.

K O G A

De meest gestelde vraag in de maand april 2005: Lam, ga jij helemaal alleen naar Santiago? Ja, zeg ik dan, want ik vind niet dat iedereen alles van mijn persoonlijke doen en laten hoeft te weten. Maar natuurlijk ga ik niet in mijn eentje naar Compostela. Nee, ik neem zeker een partner mee en Trudy weet ervan. Ze heet Koga. Ze oogt prachtig, is sterk, jong en dynamisch. Ik weet dat zij mij over de bergen zal sleuren, wanneer ik uitgeput zal zijn. Toen ik haar enkele jaren geleden in Heerlen zag staan, was ik direct verkocht. Dat klinkt gemakkelijk, maar je moet de bruidschat ook kunnen betalen! Ik verkocht wat oude spullen, haalde mijn spaarpot leeg en kreeg een flinke premie van mijn werkgever die weet dat een gelukkig werknemer beter presteert. Zo mocht ik haar in 2003 de mijne noemen. Enkele keren per week neem ik haar mee uit om aan elkaar te wennen en het mooie Limburgse land te verkennen, want daar houdt ze van. Zo ben ik aan haar gewend geraakt en verknocht, zoals dat heet. Koga heeft een rijke stamboom. Met haar familienaam heet zij Miyata. Dat klinkt Aziatisch, maar toch is zij in Heerenveen geconcipieerd en geboren; zij is eigenlijk een Gaastra. Zij laat zich kleden met Japanse toeters en bellen van de ontwerper Shimano, die haar schoonheid en kracht weet te accentueren. De Miyata’s en Shimano’s zijn adellijke families. En ik? Ik ben de boerenjongen uit het sprookje die deze prinses mag bezitten. Bezitten is wat al te hebberig uitgedrukt, nee, ik spreek liever van vergezellen. Immers Koga neemt eerder mij mee, dan ik haar. Klinkt dat niet van twee kanten verliefd?

De Compostelatocht is voltooid; het eigenlijke verhaal is ten einde. Er blijven nog wat informatieve opmerkingen en foto’s over om de overgang naar het post-compostelaanse leven te schetsen. Ik had nog 14 dagen voordat Trudy met Annie&Huub zouden komen, een zee van tijd om voor ons een mooie vakantie uit te stippelen en mij voor te bereiden op ons weerzien. Ik dacht aan een kleinschalige vakantieplek, bijvoorbeeld een vissersdorp. Op advies van meerdere Spanjaarden zou ik een stek zoeken tussen Luarca (waar de kust van Galicixeb is overgegaan in Asturixeb) en Santander, 300 km naar het oosten in de volgende provincie Cantabrixeb. Ik ben eerst met de bus naar Santiago teruggegaan. Het heeft Koga veel pijn gedaan; zij werd ruw in een kofferruimte onder de bus geperst, moest onderweg worden overgeheveld in een andere bus (de cardan-as was kapot) en de volgende dag werd zij hardhandig in het bagageruim van de bus naar Luarca gesmeten. Dit leverde deuken en schaafwonden op, maar gelukkig liep ze nog als van ouds. Vanaf Luarca ben ik de komende dagen weer gaan fietsen, ongeveer 500 km langs de mooie grillige kusten van deze twee provincies (zie de foto’s). Ik vond de tweede dag al een uitzonderlijk mooie plek bij het vissersdorp Cudillero, aan de baai Magdalena. Prachtig natuurschoon in een bergachtig gebied en een baai voor mij alleen, een sprookje. Er lag xe9xe9n appartementenhuis, Bellavista, 100 meter van het water, vanwaar je een prachtig uitzicht hebt op het water. Het huis is nog gesloten, maar na een telefoontje komt Manuel twee uur later opdagen. Ondertussen heb ik goed rondgekeken in dit paradijs en staat mijn besluit vast: hier zullen we met ons viertjes genieten. Manuel laat me de verschillende appartementen in het huis zien, prachtig. Ik bied hem 350 euro voor 8 nachten per appartement. Hij gaat met wat moeite accoord met mijn bod en ik doe een aanbetaling. Vervolgens ben ik een stel dagen blijven voortfietsen langs de prachtige kust, maar ik heb geen plekje gevonden dat Magdalena overtrof. Vanaf Santander ben ik met het bergtreintje teruggegaan naar Cudillero, een schilderachtige route door het berglandschap, van 9.10 uur tot 16.15 uur, voor 6,85 euro, inclusief een staanplaats voor de fiets in de bagagecoupxe9. Het blijkt dat het treintje zelfs bij Magdalena stopt "op verzoek". Daar heb ik weer Manuel opgezocht en hem 100 euro geboden (als eenvoudige hostalprijs)om gedurende vier dagen de familie op te wachten. Manuel accepteert het als een soort pelgrimsprijs, uit sympathie. Ondertussen is er in Spanje (en ook bij jullie in Nederland) een hittegolf, maar aan de Asturische kust wordt het niet warmer dan 26 graden en koelt het ‘snachts af tot 13 graden, mijn temperaturen! Het weerzien met Trudy was voor mij geweldig, na anderhalve maand. Ze moest even wennen aan mijn ongeschoren gezicht. We hebben op dit idyllisch plekje genoten met zijn vieren, maar dat is een ander verhaal. We zijn vervolgens via Leon en Burgos naar de Franse Vendee gegaan voor een tweede deel van de vakantie. Toen ik Koga op de fietsdrager zette, stond haar kilometerteller op 3507 km (bij het vertrek uit Heerlen op 0257 km). De barbier van Burgos heeft plechtig en met vaardige hand mijn baard afgeschoren: het voorwerk buiten op straat , vxf3xf3r de etalage, het eigenlijke vakwerk binnen in de zaak. De foto’s spreken voor zich. Toevallig vierde Burgos met groot vertoon het Sampedrofeest, het jaarlijkse feest van de stad, dat werd afgesloten met prachtig vuurwerk. Hiermee zijn de laatste bezigheden rond de pelgrimstocht feestelijk afgesloten. [i]

Er blijven vandaag vanuit Noia nog 69 km te gaan met onderweg nog een laatste lange klim en een korte klim naar de kaap. Het is dichtbewolkt en er valt in de voormiddag af en toe een verdwaalde spat regen. Wanneer ik in het dorpje Fisterre aankom en de refugio nog niet open is, besluit ik direct door te rijden. Gelukkig is de zon weer gaan schijnen en kan je een stuk over de oceaan kijken, voorzover de nevel op zee dat toelaat. Columbus en de zijnen voeren door dit gordijn aan de horizon; het bleek het einde der aarde niet te zijn… Boven op de rots moet ik even uithijgen en dan kan ik de mooie beelden in me opnemen die ik zie. Aan de zijkanten van de fjorden de prachtige baaien, voor me de volle zee die in de verte overgaat in nevel, zodat hemel en aarde een geheel vormen. Einde-lijk ben ik waar ik wilde “aankomen”. Ik weet niet precies waarom en ben op zoek naar verklaringen. Je wil iets afmaken, al is het slechts symbolisch. Ik weet nu dat ik morgen niet meer verder fiets, maar met een bus enkele honderden kilometers terugga, via Santiago richting noord-oosten, naar de Costa Verde omgeving Gijon, Santander. Een Madrileen heeft me dit gisteravond aangeraden. Daar kan ik dan met de fiets op zoek gaan naar een vakantieverblijf en wachten op Trudy en op Annie en Hub.. (ongeduldig? Ongeduld past niet bij een zojuist aangekomen pelgrim!) Ze moesten me hier eens in mijn stoppelbaard van een paar weken zien zitten (een kruising van Vincent van Gogh en kabouter Piggelmee).

Ineens is het verhaal afgelopen. Maar ter afronding wil ik nog enkele gedachten kwijt.
1. De camino is een pelgrimsroute, een ernstige zaak, maar St.Jaques zal de eerste zijn om op te merken dat je ernstige zaken vreugdevol moet oppakken. Er zitten religieuze, culturele en filosofische aspecten aan. De camino is geen lopen of fietsen, het is gaan, verder en verder, met jezelf naar een niet-omschreven doel dat uiteindelijk ook geen doel blijkt te zijn: het gaat om het gaan zelf, de weg, de camino.
2. De website is voor mij een speeltje geworden, waarin ik mijn ei kwijt kwam en waaraan ik steeds meer gehecht was, vooral toen ik ging voelen dat jullie het leuk vonden om dit soort verhalen te lezen. Er onstond een soort interactie met velen van jullie die op mij weldadig werkte.
3. Voor mij is het nog steeds vakantie en ik kan me niet voorstellen dat ik straks thuis niet naar mijn werkgever hoef, gewoon omdat hij mijn werkgever niet meer is. Ik zal het spijbel-gevoel nog moeten afleren.
4. Ik ben nog nooit langer dan twee weken van Trudy weg geweest. Het wordt hoog tijd dat ik haar terugzie en weer mag vergezellen. Ik ben dit extra gaan voelen op al die momenten dat ik mijn indrukken met Trudy zou willen delen en zou willen horen en zien hoe zij dit beleeft. Ik ben haar dankbaar dat zij ervoor openstaat dat ik zo lange tijd mijn eigen weg kan gaan. Ik bedank ook een aantal vrienden die haar in de afgelopen weken hebben bezig gehouden, misschien wel zo goed beziggehouden dat ik over een tijd weer buiten de deur word uitgezet.

Toen ik op Cap Fisterre stond, heb ik Trudy een sms gestuurd: einde-lijk; ik ben er! Dat mag heel even waar zijn, maar die waarheid is direct achterhaald. Evenmin als ik een einde vond, ben ik er..

E I N D E

Vannacht ging er in de refugio even iets mis. Of laten we zeggen: het was echt raak. Op onze zolderzaal van het het seminario minor sliepen misschien 40 mensen en via doorgangen nog tweemaal 40. Daarvan snurken er ongeveer 8 per zaal, geen probleem; het hoort erbij en ik kan het goed hebben. Maar een Spanjaard maakte vannacht zoxb4n afgrijselijk kabaal in werkelijk alle toonaarden dat het gehele orkest er stil en wakker van werd. Ik vroeg zijn drie wandelvrienden hem wakker te maken, maar dat deden ze niet. Dus moest ik het doen. Ik rommelde even aan zijn bed. Dat veroorzaakte onverwachte reacties. Hij sprong uit bed, vloog op me af, bedreigde mij in het Spaans, dat ik gelukkig niet versta, maar in dit geval wel begreep. Ik gaf hem rustig antwoord in het Nederlands, steenkolen-Engels en Frans. Ik dacht dat anderen mij wel te hulp zouden schieten, wanneer hij handtastelijk zou worden. Na enige dreigende gebaren die meer bij Japanse vechtsporten horen, droop hij af. Een tijdje later ben ik ingeslapen. xb4sMorgens om 6 uur was de vogel – of beter het hele nest – al gevlogen. De hele morgen heb ik van Santiago afscheid genomen en de dingen gedaan die bij een laatste vakantiedag horen. Toen ik op de fiets stapte en met moeite het weggetje had gevonden richting Cap Fisterre, was het al half twee. Ik heb nog tot half zeven doorgefietst, maar na een berg van 7 km had ik geen zin meer. Ikwas in het havenstadje Noia aangeland, heb er voor 24 euro een kamer gevonden, het stadje bezocht en ben gaan eten in een groot visrestaurant. ik was er om 9 uur (in Spanje spitsuur) de enige klant. Voor 9 euro kreeg ik: een flink bord vissoep, en scholletje plus een stuk zalm, frites, een groot bord sla, een biertje erbij, een puddinkje na en tenslotte een kop koffie. Conclusie: hier is de inflatie niet door de euro aangewakkerd. Ik vergeet nog te vertellen dat ik onderweg, geheel alleen fietsend, een eenzame Zwitser tegenkwam. We fietsten automatisch naar elkaar toe en stopten. Hij maakte de camino vanuit Zuid-Spanje naar Santiago. Hij had een indrukwekkend fietsverleden en vertelde me dat hij de fietsroute langs de Noord-Bretonse kust, van St Malo tot Brest, de mooiste vindt. Hij raadde mij deze met klem aan, omdat deze lieflijk, relatief vlak, niet zo lang, niet druk (er loopt ook een autosnelweg langs deze kust)) en door de vele vissersplaatsjes een voortdurende (culinaire) verrassing vormt. Om te onthouden! Om elf uur lig ik in bed. Morgen volgt de afsluiting…

Ik voel me vandaag geradbraakt. Mijn maag wil niet, ondanks een dubbele koffie-solo, een broodje en een reuzecroissant. Ik heb gisteravond geen water “na” gedronken, dom dom.. Na wat?… We zijn met zeven bekenden van de tocht in de binnenstad gaan eten.
Ik wilde een grote zak met was naar de wasserij brengen, maar kon de wasserette niet tijdig voor het diner vinden. In feite heeft Perry gisteravond de hele avond met deze zak rondgelopen en pas vanmorgen heb ik de wasserette gevonden. Om 11 uur zit ik al in de kathedraal, waar om 12 uur de pelgrimsmis begint. Ik heb dan ook een beste plaats. Om 12 uur is de kerk tjokvol, met drie rijen staanplaatsen om de banken heen. het lijkt wel kerstmis. Het grote wierookvat wordt aangestoken en inderdaad heen en weer geslingerd door de kerk door ongeveer acht mannen, tot hoog in de gewelven; een imponerende show. Een kloosterzuster zingt voor met een heldere stem de gezangen voor; de rest is volkszang. Ik heb in feite ruim twee en een half uur in de kerk doorgebracht en jullie allen even een voor een in gedachten voor me gehad. Ik had de verzamellijst van de uitnodigingen van mijn afscheid bij me, zodat me niemand kon ontgaan. Ook de gevraagde kaarsen zijn opgestoken. Het geheel heeft best indruk op me gemaakt.
Tussen de middag heb ik even een tukkie gedaan in het klein-seminarie (wat klinkt dat vreemd in mijn oren: deja vu). Daarna heb ik wat rondgelummeld, een bord vissoep gegeten dat me erg goed heeft gedaan, de was opgehaald en internet geraadpleegd. Ik word verlegen van al jullie loftuitingen; zo geweldig is het nu ook niet, of ik schrijf te suggestief. Hoe ook, weer een keertje bedankt, deze keer voor de gladiolen. Waarschijnlijk ga ik morgenvroeg richting Cap Finister, ofschoon ik eigenlijk voor het eerst niet zoveel zin heb om te fietsen. Maar als Koga me aankijkt en haar charmes ten toon spreidt, dan ga je vanzelf weer met haar aan de haal, zo verwacht ik.

Gisteravond na het web-log ben ik een heerlijke vispizza gaan eten met een hele fles vino tinto voor samen 9,50 euro (pizzeria Vagalunic, aanrader). Om kwart voor tien was het nog helderlicht en wilde ik even het middeleeuwse Mariakerkje bezichtigen. Je kon de sleutel ertegenover vragen. Toe ik aanbelde, deed een stokoud vrouwtje van misschien 1,40 meter open en even later stond een huis verder ook zoxb4n oud klein vrouwtje in de deur (zussen?). De twee stokjes liepen voor me uit naar een ander huis verderop en wezen op de bel. En gelijk waren ze verdwenen.Een flinke meneer opende de deur en keek me aan van wat mot je. Ik toonde hem 2 euro, bedacht een verontschuldiging (moet morgen vroeg naar Santiago en en..). Mijn gestamel in toch al onverstaanbaar, maar wel begrijpelijk Spaans, werkte niet goed; met minachting keek hij naar de 2 euro die de stokjes juist tot handelen hadden gebracht. Hij joeg me als een hond van de deur met harde woorden waaruit verontwaardiging sprak. Uiteraard was het goed dit nederig te aanvaarden, want hij liet niet met zich spotten. Ik vermoed dat het een separatist is, die misschien wel bommen maakt.
De volgende morgen ben ik bij het kerkje toch enkele fotoxb4s gaan maken. Of het aan Santiago ligt of aan wat anders, maar ik had slecht geslapen. Het geronk van het pelgrimsorkest houdt me niet wakker, dat went snel. Hoe ook, ik zat weer vroeg op de fiets en mijn reisgids had voor de laatste dag een bewuste grote omweg bedacht, waar het natuurschoon de moeite van het fietsen waard zou maken. Het was echter een zeer hobbelige oude weg en zoals gebruikelijk met flinke heuvels bezaaid. Halverwege passeerde ik de hoofdweg naar Santiago, zag dat deze 16 km korter was en heb toen van verder natuurschoon afgezien. Het blijft inderdaad heuvelen tot in de stad, met enkele flinke kneppers waar Koga weer veel tanden moet laten zien. Maar je weet, dan is Koga op haar mooist. Ik stuur Trudy 10 km voor de stad een sms en krijg direct een aanvuring terug; bovendien heb ik de vele bemoedigingen van de lezers van vorige avond in mijn hoofd. Dus kan niets meer stuk. Ik ben benieuwd hoe het zal voelen. Pas op het laatste moment, al een eind door de stad rijdend, ontwaar ik de kathedraal, want de stad is in flinke heuvels gebouwd. Als ik rond half twee het gigantische plein opfiets, is het helemaal leeg, misschien twintig mensen lopen er verloren. Een heel vreemd gevoel. Dat was het dan. Ik bel Trudy dat ik voor de kathedraal sta en na enige emotie hebben we het al snel over de vele dagen die overblijven voordat Trudy komt, enzovoort. Ik ben heel even in de kerk gaan kijken, heb vervolgens mijn Compostolaat opgehaald, een soort op naam gestelde oorkonde tegen overlegging van de bewijzen (stempels) dat je de camino hebt “gedaan”. Het echte kerkewerk komt morgen aan de beurt. Als ik weer buitenkom, zie ik tussen de schaarse mensen Jan en Greetje, Werner en Christianne en even later Hans Koot en de Nieuw-Zeelander Perry. Dat is toch wonderlijk in zoxb4n grote stad. xb4sAvonds zijn we met de hele groep gaan eten, nadat ik een plaatsje heb bemachtigd in een grote refugio op de zolder van het klein seminarie (…). We eten een heerlijk visgerecht op voorstel van Frans, een Antwerpenaar die de anderen hebben ontmoet. Vanwege de dorst beginnen we met enkele glazen bier en vervolgens vloeit de wijn rijkelijk. Na afloop wil Perry nog beslist een paar wijntjes en biertjes met me drinken, o.a. op de goede afloop van zijn fietsprobleem (Met een taxibus had hij zijn fiets naar de fietsenmaker gebracht die ook zijn spaakprobleem direct had verholpen). Hij vliegt morgenmiddag naar zijn vrouw en zoontje van een jaar die op familievakantie in England zijn. Het is een kroegentocht geworden op zoek naar de keltische kanten van Galicie. Doedelzakmuziek.. Morgen zal ik zeker nog de naweeen hiervan moeten ondervinden…

JOEPIE!! (SJAAKIE!!!)IK BEN IN SANTIAGO AANGEKOMEN !!!! UITGEBREIDE VERSIE VOLGT MORGEN. VOOR DE VELE STEUNTJES IN DE RUG ETC ETC ALVAST BEDANKT EN MORGEN BEKIJK IK DE GLADIOLEN, MAAR IK MOET NU GAAN ETEN MET EEN ZESTAL PP DIE IK ONDERTUSSEN HIER BEN TEGENGEKOMEN. GROETJES BEDANKT!

(VOOREERST BEDANKT VOOR DE TIEN SNELLE REACTIES VANDAAG: DE ZOVEELSTE DUW IN DE RUG. OVERIGENS KOM IK NA SANTIAGO NIET NAAR HUIS, MAAR EERST GA IK NAAR CAP FINISTERRA: DAAR SLUIT JE DE PELGRIMAGE AF, ZOALS IK NOG HOOP TE VERTELLEN. DAARNA GA IK KWARTIERMAKEN VOOR EEN VAKANTIE MET TRUDY EN ANNIE&HUB, ONDUIDELIJK NOG WAAR, MAAR IN JULI ZIJN WE NATUURLIJK THUIS EN GA IK ZEKER THEO UITZWAAIEN IN EINDHOVEN EN EN EN … ROOS EN JAN HOEVEN WELLICHT NIET MEER BIJ TE SPRINGEN: IN SPANJE ZIJN DE INTERNETMOGELIJKHEDEN VEEL BETER DAN IN FRANKRIJK. FR IS OOK TEGEN EUROPA. VANMORGEN IN DE REFUGIO WERD OM 6 UUR AL GEROEPEN: LES FRANCAIS,AH BAS, EN DEHORS, Dxb4R UIT! ALS IK HET GOED SCHRIJF, VICTOR. IK SCHRIJF DEZE NOTITIE NOG VANDAAG OM MORGEN KLAAR TE ZIJN VOOR HET GROTE MOMENT.)
Vanmorgen om half acht op de fiets was het poepje koud en dus ben ik in de volgende plaats Sarria gaan internetten, na er een kop koffie met croissant en broodje te hebben genuttigd voor een dagreclame-prijs van 3,50 euro. Vandaag zijn er twee dingen misgegaan. 1. Ik had een erg lang verhaal gemaakt met nogal wat zijsprongen en of St Jaques het in de gaten had, toen ik de lap tekst wilden inbrengen op de weblog, weigerde internet met de bekende pagina en … was ik alles kwijt. Dus – denk aan de weg, niet aan een doel, de weg is het doel – opnieuw beginnen, ofschoon dit de inspiratie niet ten goede komt. 2. Ik wist dat er direct na Sarria een berg van 5 km zou komen; ik wist niet dat de hele dag de weg op en neer zou gaan en dat er een berg van 12 km in zat, die ik had aangezien voor 1,2 km. Geen nood, gewoon verder, de weg is het doel. Ik heb besloten vandaag zover te fietsen en nog te internetten, omdat ik morgen in de middag al in Santiago wil zijn. Ik was het washandje dat ik vooral voor mijn tweede gezicht gebruik uit om het morgen tijdig door mijn eerste gezicht te kunnen halen voordat de ronde-mis mij toekust (gebruik van Woutje Wachtmans, dacht ik). En dan wacht ik op jullie gladiolen in de reacties, daar kun je van op aan. Wat over vandaag te vertellen? Dat het heel veel kilometers bergop waren, zeker 30. Vlakke weg kom je hier bijna niet tegen en er waren twee bergen bij volgens mijn routeboek van 10% van een en anderhalve km. Een tijd hing een roofvogel boven me alsof ik het zou besterven, maar die had weinig mensenkennis; die de brandsjes een beetje kent, weet dat ze nu niet meer opgeven. Maar het was echt zwaarder dan ik dacht en ik wil niet overdrijven door te zeggen dat ik erg diep moest gaan, misschien ook omdat ik het niet meer zo flink had verwacht. Mijn lieve Koga ben ik veel dank verschuldigd. Ze liet me tot in de fijnste verzetjes schakelen. Ik zeg: kom Koga, laat je tanden zien, jij bent de baas en niet de berg. En ze liet alle tanden zien tot en met haar verstandskiezen, haar grootste tandwiel, zodat ik niet zo hevig tot op mijn tandvlees hoef te gaan (en die mijn gebit kent, weet hoe vlug ik op mijn tandvlees zit..). En dat was nodig, ofschoon het best wel ging, wanneer je je niet forceerde. En die 12 km? Er zaten enkele stukken tussen die iets bergaf gingen, ofschoon we per saldo weer bijna 400 meter hoger zaten, dichter bij St. Jaques om het positief te zeggen. Verleidelijk was ook het gras langs de wegen dat met lange halmen in de wind tegen mijn benen streek, zo van: blijf maar lekker hier bij ons, hou toch op met dat voortsjokken, wat heeft het voor zin? Ik heb er niet aan toegegeven; dat doet een waterman niet. Enfin, met de ruim 80 km ben ik uiteindelijk tevreden, zeker nu ik dit nog in het stadje Melide kan wegschrijven naar jullie, zodat ik er morgen klaar voor ben. Ik zal overmorgen aan jullie allen uitdrukkelijk gaan denken in de kathedraal, zoals ik velen heb beloofd, maar daarover kom ik nog wel te spreken. Ik zal morgen de reacties bekijken en zien wie me allemaal volgen of gevolgd hebben. Dan kan ik overmorgen weer reageren, daags voor mijn vertrek naar het einde der aarde, finis terra, zoals ze in de middeleeuwen dachten. Zo, nu ga ik me douchen in de refugio en een pizza eten in het stadje, want dat heb ik even uitgesteld om jullie te berichten. Groetjes!

Vandaag een wat korter verhaal. Ik heb jullie al gezegd dat vandaag de echte joekels komen, die iets minder hoog zijn, maar de 900 meter hoogteverschil (430 –> 1330) moet in heftiger percentages tot 10 % toe worden overwonnen. Door de gang van gisteren vat ik het niet zo zwaar op. De eerste 30 km fiets ik samen met een Nieuw Zeelander, Perry, maar dan neemt hij niet de tijd om een dorp te bezien (hij heeft nog maar enkele dagen, de nog werkende stumperd) en nemen we van elkaar afscheid. Ik drink er enkele kopjes koffie en dan begint het spel weer, inderdaad met meer gepuf en met meer water en proviand en banaantjes. Deze keer valt het best tegen; tot nu toe vond ik de verhalen nogal overdreven (behalve die van mezelf, natuurlijk). Boven in de bergpas naar de Cebreiro en de Poio ontmoette ik flinke tegenwind; dikke mistwolken hingen om je heen, waaruit af en toe wat motregen viel. Mijn bril zat vol spatten en ik had slechts 20 meter zicht. Onveilig en tegelijk spannend. Ik schat dat het 5 graden was. Maar mijn treintje schokte onversaagd door naar de top en vond daar twee Duitsers, Werner en Christianne, die ik al vaker had ontmoet. Ze vertelden me dat Perry, de Nieuw Zeelander, enkele spaken van zijn nieuwe Engelse fiets had gebroken en dat hij de laatste kilometers moest "schieben".. Lichte straf van St Jaques, wanneer je hem negeert in zijn mooie kerken. We hebben twee glazen wijn en een kop koffie gedronken en fotoxb4s gemaakt van elkaar, verder reikt het zicht niet (denk daar maar eens over na). En toen ben ik – de mist aan de top achterlatend – veel kilometers gedaald naar Samos, een abdij of zelfs middeleeuws monnikendorp, zo groot als ik zelden zag. In xe9xe9n vleugel lagen de pelgrims opgeslagen. Hier was ik weer 900 meter lager en omdat daarna een aantal klimmetjes zouden volgen, hield ik het voor gezien. Ik heb er een heel brood (400 grams)gegeten op een tafeltje tussen de bedden, heel primitief, en met een oudere Oostenrijker (61 jr…) gepraat; heel interessante man, schxf6ne Geschichten. Er zijn nu voor het merendeel jongere mensen in de refugioxb4s. Ik heb nog enkele opnamen gemaakt in de refugio om jullie enig beeld te geven hoe dat handeltje functioneert. Een heel klassieke pelgrimsfoto maak ik van het bed van mijn overbuur: alle eetbare zaken zijn in pungeltjes en zakjes opgehangen tegen de muizen, evenals zijn sokken die natuurlijk moesten uitluchten.Ik ben nog even twee glazen wijn gaan dinken in het dorp, aan het buffet, voor 1,40 euro, maar het was ook niet veel soeps. Toen naar het klooster terug en de oogjes dicht.              Santiago komt zo dichtbij dat ik deze twee verhalen xb4smorgens opschrijf in het volgende stadje Sarria, na 14 km, en pas xb4smiddags echt vertrek om nog een aantal kuitenbijters te pakken van kort formaat. (IK BEDANK OOK NOG EVEN DE REAGERENDE ACHTERBAN EN DENK MORGENAVOND (?) IN SANTIAGO TE ZIJN (????)